این وب سایت دارای مطالبی در مورد دخانیات و ادوات وابسته می باشد و طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران بازدیدکننده باید بالای 18 سال باشند

مختصری درباره برند LORENZO

 گفته می شود ایتالیا کشوری است که در آن هنر شیوه ای از زندگی است .

بیش از یک قرن است که برند Lorenzo مشغول به ساخت پیپ هایی از بهترین برایرها با زیباترین نقش و طرح ها و با کیفیت اسموکی بی نظیر ، می باشد .

Lorenzo di donato هنوز هم مشغول یه ساخت و ابداع مدل ها و فینیش هایی تازه و زیبا است .

داستان برند لورنزو برمی گردد به سال 1900 که با شراکت دو برادر شروع شد . برادران لانا که در آن سال شروع به ساخت و تولید پیپ های برایری کردند .

در سال 1920 ، Romolo Aliverti پدر مالکین فعلی برند لورنزو به این شراکت پیوست و سطح کیفی و تخصصی کار را وارد مرحله بالاتری کرد .

دو سال بعد تولیدات آنها فراتر از مرزهای ایتالیا رفت و وارد بازارهای اروپایی شد .

در سال 1939 تعداد کارگران کارخانه بالغ بر 120 نفر بودند که در زمان برای خود رکوردی محسوب می شد .

هنگامی که در سال 1946 کارخانه برادران لانا با گروه تولید کننده پیپ Tagliabue ادغام شد نام تولیدات این گروه جدید برگرفته از نام مالک شریک جدید یعنی Lorenzo Tagliabue به Lorenzo تغییر یافت و در عرض چند سال به نامی آشنا در زمینه تولید پیپ در جهان تبدیل شد .

مقر اصلی کارخانه در طی این سال ها همواره در حومه شهر Gallarate در منطقه ای مشهور به صنعت پیپ سازی در شمال ایتالیا ، بوده است .

در همین زمان پسر Romolo Aliverti تحت نظر پدر خود شروع به یادگیری هنر پیپ سازی کرد در حدود سن چهارده سالگی و در سال 1973 به جای پدر بعنوان ناظر کیفی کارخانه شروع به کار کرد .

در سال 1983 Lorenzo بدون برجای گذاشتن وارثی جهت ادامه راه پدر ، بازنشسته شد .

Riccardo Aliverti پسر Romolo Aliverti بهمرام همسر خود تمام حقوق برند Lorenzo  را خریداری کردند و تولید و ساخت پیپ را تحت همان نام Lorenzo ادامه دادند .

با اولین سازنده پیپ در ایران آشنا شوید...

این برند با حضور نسل سوم خانواده Aliverti یعنی Massimo  در کنار پدر خود ، آینده ای درخشان را برای خود رقم زده است .

کسانی که به دنبال پیپی با کیفیت با سابقه و قدمتی طولانی و معتبر هستند حتما برند Lorenzo  یکی از انتخاب های آنها خواهد بود .

 

خواندن 990 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « تاریخچه کمپانی Stefano درباره Tommaso Spanu »